این مطلب را با دوستانتان به اشتراک بگذارید :

مجید نفیسی

آنای پاکدین*
فرزندانش را به پرندگان نوبالی مانند می کند
که از آشیان پر کشیده اند
و او را در بیشه زاری پر سایه

تنها گذاشته اند.

برمی خیزم و به اتاقت می روم

و به پرده ی تاریک رایانه ات نگاه می کنم

که به پنجره ای می ماند

با کرکره های بسته.

آیا دوباره شب ها

با پچپچه ی رپ هایت

به خواب خواهم رفت

و صبح ها بیدار خواهم شد

با صدای نفس های بریده ات

آویزان از میله ی بالای در؟

کت چرمی ات را به تن می کنم

کفش های برق انداخته ات را می پوشم

و در آینه ی قدی به خود می نگرم

و تو را بر سکوی رقصگاهی شبانه می بینم

با میکروفنی بزرگ در دست.

نه! جوجه ی نوبال من

به پرنده ای خوشخوان تبدیل شده

که حتی در این آشیان خالی

می توانم آوای پر غرورش را

از جنگل های دور بشنوم.

 

۲۵ اکتبر ۲۰۰۹

 

Anne Bradstreet* (۱۶۷۲-۱۶۱۲) شاعر پاکدین(puritan)  که همراه با شوهر و پدر و مادرش از انگلستان به نیوانگلند در آمریکا کوچید. اشاره ی من به شعری است از او با عنوان “در برخورد به کودکانش بیست و سوم ژوئن ۱۶۵۹″

 

مطالب مرتبط با این موضوع :

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

Layer-17-copy

تمامی حقوق این وبسایت در اختیار مجموعه رنگین کمان بوده و استفاده از محتوای آن تنها با درج منبع امکان پذیر می باشد.