فرهنگ و هنر

اندوهسرود: برای غلامحسین ساعدی

10 سال گذشته

مشاهده تصویر

اشتراک گذاری

https://rangin-kaman.net/?p=2134

لینک کوتاه

نعمت آزرم

دو سوی ِ راهرو ِ شیب ِ سنگفرش

به زیر ِ بارش ِ آرام ِ آسمان ِ خموش
 

برهنه

        خیس و کبود

                        ایستاده‌اند درختان

حریر ِ نازک ِ مِه روی ِ جاده گسترده

و کاروان بدرقه آرام، راه پیمایان.

کجاست مقصد ِ این کاروان که خود زین سان

به زیر ِ بارش ِ باران، صبور پیش می‌آید

درون ِ مَحمل ِ گـُلپوش ِ پیشرو آیا،

کجاست قافله سالار ِ آشکار و نهان؟

مگر که قافله‌سالار را هوای سفر زی کدام دیار است،

که دوستان به بدرقه زین گونه‌اند مویه‌کنان؟

طنین زمزمه‌ها همنوای و همخوانند:

نوای ِ درهم ِ یاران و شعرهای روشن ِ باران.

 

 

رسیده قافله اینک به واپسین منزل

و گِرد ِ قافله سالار را گرفته‌اند رفیقان

که آگهند که این منزل ِ جدائی‌هاست

و این مسافر ِ آفاق ِ بی‌زمانی را

ز تنگنای ِ فروبسته‌اش رهائی‌هاست

هزارگونه سخن در هزارنای ِ خموش

هزار چشمۀ اشک از هزار دیدۀ باران

هزار بوسۀ بدرود و واپسین دیدار

و واژگان ِ بنفش،

به روی شیب ِ مِه‌آلودۀ فضا غلطان.

 

 

هنوز گریۀ خاموش ِ آسمان ِ گرفته،

به شاخ و برگ ِ درختان ستاره می‌بندد

کلاف ِ درهم ِ یاران به واپسین بدرود،

دوباره می‌گـُسَلـَد سوی هر کرانه پریشان

و روی گور، گـُل افشان.

 

 

ز پشت ِ پردۀ اشک،

گذار ِ درهم ِ اشباح ِ سوگوار و درختان ِ خیس

                                                          در زمینۀ خاکستری

ز شاخه‌های درختان هنوز چکـّۀ باران

                                                  ستاره‌ها لغزان

و شال ِ شیری ِ مِه

                        تکه

                              تکه

                                    آویزان.

پاریس، گورستان پرلاشز – هشتم آذرماه ۱۳۶۴

Facebook Comments
ارسال دیدگاه

نام شما


ایمیل شما


وب سایت شما

نظر شما