گفتگو در میانه ی روَیا

این مطلب را با دوستانتان به اشتراک بگذارید :

حسن حسام

ـ نیکا نیکا !

مهسای ما را ندیدی ؟

ـ نه!

من چهره ام له شده

چشمم جایی را نمی بیند

اما می دانم این جاست

همین دور وُ برها

ـ تو چطور مهساجان !

نیکا ی ما را دیده ای؟

او پنج بهار از تو جوانتر بود.

ـ نیکای زیبا را دیدم

                      آوازخوانان وُ رقصان

با صورتی مچاله

                  جمجمه ای شکسته

                                         و بدنی کبود    

اما ، تنها نبود نیکا 

بسیارانی هماواز بودند

                       در جشن ِ شال سوزان

حدیث ،حنانه ، غزاله ، سارینا

وبسیارانی دیگر 

من مدام ؛

          درآنان تکرار می شدم    

ـ حدیث گفت : 

شیدا وُ بی قرار،

به گِرد آتشی که برافروخته بودیم

رقصان ـ رقصان می سرودیم: 

                                   زن زندگی آزادی   

ـ حنانه گفت : 

ما تنها نبودیم

همسرایان ِ ما

                 در جشن روسری سوزان ،     

پسران هم بودند

                    رعنا وُعاشق

                                  بی شمار وَ هماواز  

وسارینا در بیقراری اش

گفت: 

ـ برسکوی زباله ایستاده بودم

گیسو افشان

              و رو سری چرخان ،

                                      می رقصیدم   

ناگاه ؛

سربازان ِ امام زمان

پاسداران و گورکنان وَ مداحان

                                   همچون اَجنه 

ظاهر شدند!

حیدر حیدر گویان ،

با تفنگ وُ باتون وُ کمند وُ دستبند

                                          و االله اکبر

نیکا گفت: 

ـ اول ؛

گیسوان ما را آتش زدند

بعد قلب ما را

غزاله گفت: 

ـ و بعد،

در های های ِ داغداران ِ بی شمار،

جمجمه ها مان را شکستند

حدیث گفت: 

ـ ما که نمرده ایم ژینا! 

نشنیدی نام ِتو رمز می شود؟

نیکا گفت: 

ـ ما باز می گردیم ژینا جان

                              در سرود ها وُ پرچم های پیروز

سارینا گفت: 

ـ و باگام های بی شمارِ مردمان ِ در راه

حنانه گفت: 

ـ می رقصیم

               در میدان های آزاد شده

نیکا با هیجان فریاد زد: 

هورا

و من در میدان آزادی

میان هزاران هزارمردم ِ رقصان

                                 آواز خواهم خواند

غزاله غرقه در اشک ِ شوق :

ـ هورا

سارینا: 

ـ هورا

سدیس ِبلوچ،باچارده بهار،

                               چون غنچه ای

شکوفان شد 

ـ هوراهورا

***

در سحر گاهی شَنگرف وُ رنگین کمانی،

آسمان غَمزده سرشار شد

                            از هورای کشتِه گان ِ جوان

و جاده،

          آرام

                آرام   

درنوری شِگِرف

                   روشن شد   

 پاریس

7/10/2022

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ                                                          

ـ مهسا امینی ِ سقزی بیست و دو ساله

ـ نیکا شاکرمی هقده ساله ِ خرم آبادی

ــ سارینااسماعیل زاده ـ شانزده ساله ـ شهر کرج

مادرش در داغ فرزند ، خود کشی کرد

ـ سدیس کاشانی بلوچ ِ چهارده ساله

ـ حدیث نجفی ِ آزربایجانی

ـحنانه ِحسیبنعلیِ کیا بوشهری

غزاله چلاوی آملی

مطالب مرتبط با این موضوع :

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

Layer-17-copy

تمامی حقوق این وبسایت در اختیار مجموعه رنگین کمان بوده و استفاده از محتوای آن تنها با درج منبع امکان پذیر می باشد.